Astrid Driller is interieurontwerpster en werkt bij Vitra als Home Specialist. Haar bijzondere stokpaardje: micro living – wonen op kleine ruimte! We ontmoetten haar in het micro-apartment van haar vriend in Keulen, waarvan het ontwerp en de planning van haar hand zijn. In het Magazine laat de interieurontwerpster zien hoe je zelfs op de kleinste ruimte gezellig-mooi en individueel kunt wonen.
Beste Astrid, hoe komt het dat je juist het thema micro living tot je speerpunt hebt gemaakt? Je werkt bij Vitra. Bij dat label denk ik allereerst aan de klassieke Eames Lounge Chair en daarmee tegelijk aan ruime kamers …
Dat klopt, bij die stoelklassieker past dat op het eerste gezicht niet bij elkaar. Maar het is toch vaak spannender om je te wijden aan dingen die niet voor de hand liggen, toch?! Er zijn twee drijfveren die me aandrijven: enerzijds woon ik in Düsseldorf en ook mijn vrienden zijn verspreid over verschillende grote steden. Daar komen vaak vragen op over hoe je plattegronden intelligent kunt gebruiken en het potentieel volledig kunt benutten.
Anderzijds ben ik in de markt steeds vaker gestuit op micro-living-woonconcepten. En omdat mijn nieuwsgierigheid vrij groot is, heb ik me verdiept in de achtergronden: zowel architectonisch als sociaal-cultureel.
En hoe ontstond dan dit bijzondere woonproject?
Mijn vriend, met eerste woonplaats München, was al langer op zoek naar eigendom met kleine voetafdruk in Keulen. Na veel bezichtigingen, plattegronden en mogelijkheden was de koop rond en had ik de plattegrond in mijn inbox. Wie de schets ziet, kan misschien de uitdaging herkennen.
Hoe ben je te werk gegaan bij dit project?
Een klein woonproject verschilt uiteindelijk niet van een groot, het zijn alleen de grotere hoeveelheden. Zo heb ik heel klassiek allereerst de behoeften van de bewoner geïnventariseerd. Bij het woord 'micro living' heeft men misschien altijd een jonge, flexibele, kostenbewuste doelgroep in gedachten.
Maar zo is het niet: we zien dat wonen op kleine plattegrond zich uitstrekt over alle maatschappelijke lagen en leeftijdsgroepen. In dit geval een multilocale persoonlijkheid.
Welke eisen waren er hier in het bijzonder?
De woning bestond op dat moment uit één grote ruimte en een badkamer. Daarom was de wens naar een aparte slaapruimte groot, zonder daarbij de ruimtelijkheid van de woonruimte te verliezen.
En welk plan had je om dit voornemen in werkelijkheid om te zetten?
Ik heb verschillende opties bekeken – van de scheidingswand die een bed afscheidt, tot een aparte ruimte die uit gipsplaat zou moeten ontstaan. Vrij snel koos ik echter voor een monolithische kubus. Omdat naast de aparte slaapruimte ook een volledig functionerende keuken gewenst was voor de gepassioneerde kok, heb ik beide met elkaar verbonden en gevormd tot het hart van de woning.
Zo ontstond een kubus met veel details, die aan beide buitenkanten de keuken en ruime opbergruimte biedt. Van binnen, toegankelijk via een deur in het keukenfront, herbergt hij een gezellige slaapnis inclusief hoofdeinde van fluweel en een klein vakje voor espressokopje en telefoon.
Hoe werd de overige ruimte vormgegeven?
De overige ruimte werd losjes gemeubileerd en bewust bedacht met persoonlijke accessoires. Ik vind dat een heel belangrijk punt: want bij kleine ruimtes heeft men vaak de behoefte om alles heel clean en rustig te houden, veel inbouwelementen te plannen, enzovoort. Dat klopt ook in principe, want de ruimte heeft structuur nodig. Maar uiteindelijk is het jouw huis en geen hotelkamer.
Het persoonlijke schilderij aan de muur, de kleine toolbox-kruidentuin voor de pasta met aubergines, kledinghaken die de mooie jas laten zien, en de geur van de favoriete bloemen geven het micro-apartment persoonlijkheid.
Jij bent hierbij tegelijk interieurontwerpster en bewoonster. Zou je na afronding iets anders doen?
Dat klopt, daardoor kijk je er met een andere blik naar - veel persoonlijker. Maar eigenlijk moet ik zeggen dat ik heel tevreden ben met het resultaat. Alleen de wens naar een tapijt onder de bank is groot, om de woonzone nog duidelijker te markeren en de materiaalcollage meer textiel te geven. Je bent nooit klaar …
Het idee om de woonzone met een tapijt te markeren vind ik interessant. Heb je nog meer tips voor de omgang met kleine woningen?
Geen angst voor kleur! Ook niet voor donkere en sterke kleuren. Ik vind dat je dat prachtig ervaart in deze woning: we hebben twee koppelwanden van de woonzone in een diep blauw gedompeld. Daardoor krijgt de ruimte een bepaalde hiërarchie en de meubels die met het blauw verbonden zijn, verbinden zich met elkaar. Hetzelfde geldt voor de badkamer.
Met de simpelste middelen hebben we hem een nieuw gezicht gegeven. De zone met de tegels werd met bijpassende tegelverf gewit en alles daarboven, inclusief het plafond, met de blauwe kleur geschilderd. Daarbij nieuwe accessoires, klaar!
Denk je dat meubels voor kleine ruimtes aan bijzondere eisen moeten voldoen?
Nee, ik denk niet dat dat de oplossing van het raadsel is. Ik denk dat je kunt putten uit het heel normale meubelaanbod van een fabrikant. Misschien gaat het meer om het herzien van je eigen gedragspatronen? Heb ik echt een eettafel en een bureau nodig? Of kan ik één tafel voor beide gebruiken, als ik een doos heb waarin ik 's avonds de thuiskantoor-benodigdheden kan opbergen?! Dan heb ik zelf meer vrije ruimte in de woning.
En tot slot nog een persoonlijke vraag: heb je een favoriete plek in het micro-apartment?
Zonder twijfel de beste rustplek: zittend in de slaapnis bij het raam, met open deur en uitzicht op de woonruimte. En daarbij hopelijk een vers gezette espresso in de hand.
Hartelijk dank, lieve Astrid, voor de inkijk in het appartement en de nuttige tips over micro living.
Meer vragen over micro living beantwoordt Astrid Driller graag via astrid.driller@vitra.com
