Gefeliciteerd, u bent net benoemd tot Commander of the Order of the British Empire. Past zo'n eerbiedwaardige onderscheiding wel bij een ontwerper zoals u, die ooit rockster wilde worden en wiens ontwerpen algemeen als visionair worden beschouwd?
Dat is inderdaad een heel ouderwetse eer - maar dat maakt niet uit, want hoe gevestigder je wordt, hoe makkelijker het is om te rebelleren! Een beetje rebellie kan geen kwaad.
U ontwerpt sinds de jaren 80 vooral meubels en lampen. Hoe blijf je vier decennia lang relevant in de designwereld - tijdloos en modern tegelijk?
Gelukkig hebben innovaties in interieur meer tijd nodig dan in andere creatieve branches, alleen architectuur is nog trager. Dat vind ik fijn, want ik wil niet elke trend achternalopen. Bovendien probeer ik mijn blik te verbreden.
Ik hou me bezig met materialen, technologie, productie, menselijk gedrag, kunst en ruimtes - maar niet met het design zelf. Ontwerpers moeten de wereld observeren, niet in een bubbel leven. En als het aankomt op creëren, dan vertrouw ik op de chaostheorie: ik veroorzaak eerst een grote wanorde, wervel flink wat stof op en kijk dan of ik patronen herken die zich uitkristalliseren. Dat is de kunst. Het plezier. Mijn passie.
Dat vergt blijkbaar geduld! U heeft net de metalen buitenstoel 'Groove' op de markt gebracht, waarvoor de ontwikkeling tien jaar duurde. Wat was er aan de hand?
Ja, dat was een odyssee waarin ik veel heb meegemaakt en geleerd. Ik wilde altijd al een metalen stoel voor buiten maken en dacht in eerste instantie dat ik hem op aanvraag kon laten maken met hightech-machines. We hebben 300 stuks gemaakt, maar de stoel was te hoekig en oncomfortabel. Als je geen voltreffer scoort zoals in dit geval, dan probeer je het gewoon verder, en leer je onderweg veel over de vermogens en de sterkte van metaal. En aan het einde van de reis staat een comfortabele stoel. We zullen zien of de moeite ook heeft geloond.
Heeft de wereld überhaupt nog nieuwe dingen nodig in tijden van overproductie?
Klopt, de productie of consumptie van nieuwe dingen is momenteel moeilijk te rechtvaardigen - duurzaamheid en circulaire economie zijn vandaag veel dringendere thema's dan vroeger. Maar je kunt er wel voor zorgen dat de impact van een product op het milieu zo klein mogelijk is, dat het hoogwaardig gemaakt is en duurzaam in stijl en afwerking. Dan heeft het ook een bestaansrecht. Ik geloof in duurzaamheid door kwaliteit. Als ik in een antiekwinkel een object zie dat ik 15 jaar geleden heb ontworpen, bewijst dat ook zijn relevantie.
U heeft ooit gezegd dat design er is om het leven eenvoudiger te maken en vriendelijk te zijn: naar de mensen met wie je werkt, naar de klanten en naar de planeet. Maar de wereld wordt steeds complexer en daarmee ook de uitdagingen voor u als ontwerper. Wordt u soms uw baan moe?
Nee, het is onmogelijk om je als ontwerper te vervelen. Daarom vind ik dit beroep zo leuk. Het mooie aan design is dat je steeds weer voor nieuwe uitdagingen staat, omdat de wereld nooit stilstaat. Design is een manier om het leven te verbeteren. De juiste verlichting kan elke ruimte optimaliseren, nieuwe technologieën zoals LED vereenvoudigen het leven, zijn goedkoper en duurzamer. Bovendien is er nog zoveel wat ik graag zou willen ontwerpen: elektronica, speelgoed, huizen, hele steden.
Van sekstoy tot auto heeft u ook al het een en ander ontworpen. Tot uw iconische producten behoren echter vooral lampen. Een daarvan, het model 'Beat', werd vaak gekopieerd. Zijn zulke goedkope versies ook een bewijs voor de relevantie van je eigen creatie?
In dit geval hebben we onze navolgers de eigenlijke relevantie te danken. We hebben ons door hen laten inspireren door een goedkopere versie van ons eigen product te maken, een hoogwaardigere kopie van de kopie. Zo ontstond uit de handgehamerde 'Beat'-lamp van messing het model 'Unbeaten' van ruw aluminium, een eerbetoon aan onze kopiisten met nieuwe esthetiek en functionaliteit. Dit origineel is onverslaanbaar.
Hoe bent u zelf ingericht?
Een beetje saai, eclectisch - met zo weinig mogelijk van mijn eigen stukken. Ik heb niet veel nodig, heb zelfs acht jaar in mijn atelier gewoond, dat was genoeg voor me. Mijn favoriete meubelstuk is het bureau van mijn overgrootmoeder, omdat het de perfecte grootte heeft voor een laptop en veel verborgen laatjes. Zij heeft het zelf gekocht in een antiekwinkel. Het komt uit het Parijs van de jaren 1780, is dus gemakkelijk acht generaties oud.
